[Column] Grumpy Old Man @rikvera “Niet over de Fyra, wel over fysiek geweld.”

Sociale Media zijn gevaarlijk. Dat ik u met een blauw oog, een gekloven lip, dito wenkbrauw en een gebroken neus te woord sta, wat u niet zien kan -gelukkig-, heb ik te danken aan de impact van een vuist. Dat die vuist zich verplaatste richting mijn aangezicht en dat dat behoorlijk doelbewust gebeurde, was wel degelijk de schuld van de sociale media, of beter: van mijn onhandige relatie daarmee. Ik heb de impact ervan onderschat en ik wens u daarvoor te waarschuwen. 

Verhalen vertellen

Als ik u enige tijd geleden heb verteld dat aanwezigheid in de digitale media belangrijk is en ik u, bedrijfsleider, heb aangeraden zelf te schrijven en het niet over te laten aan uw jongste bediende, heb ik u blootgesteld aan enorme gevaren. Vooral omdat ik u ook verteld heb, dat verhalen over mensen moeten vertellen en niet over dingen, hun kenmerken en uw services. En dat u wel degelijk authentiek moet zijn, maar ook niet al te fanatiek. Dat u al eens dingen mag weglaten of vergroten, om het verhaal mooier te maken. Kortom: laat u maar lekker gaan, heb ik u gezegd. Levensgevaarlijk advies was dat. Mijn excuses.

Ik denk echter niet dat velen onder u mijn goed bedoelde raad hebben opgevolgd. Het ligt niet echt in uw aard, om het eerste het beste advies te volgen en verhalen vertellen vindt u ongetwijfeld iets voor watjes en softies en dat mag niet van uw imago. U wil harder zijn dan met Tefal overgoten gewapend beton en onbuigzamer dan een stijf bevroren spoorwegrail. Zakenmensen vertellen geen verhaaltjes en doen niet aan sociale onnozelheden. Gelukkig.

Het begin

Wat is er met me gebeurd? Ik heb over iemand geschreven. Eerlijk en direct. Ik heb over een eikel van een vent geheel onschuldig geschreven dat het een eikel is. Op Twitter. In een paar Tweets na elkaar, want in 140 tekens kan je niet zoveel kwijt. Als reactie op zijn Tweets, die volgens mij even stom waren als een debiele regenworm met beginnende dementie en die de intellectuele diepgang hadden van een uitgedroogde plas water.

Ik geef toe: ik heb hem wat overdreven hard aangepakt. Zijn houding was hét schoolvoorbeeld van het soort mensen die bedrijven, mensen en dit land eigenhandig kapot maken door uitbundig enkel aan zichzelf en de korte termijn te denken. Nu ja, de term ‘hard aangepakt’, is een eufemisme ongeveer even groot als zeggen dat ‘de Fyra een aantal mankementjes vertoonde’. Ik wilde mijn stelling zo helder mogelijk poneren en eens een mens aan het schrijven gaat, nemen de woorden wel eens de leiding. En van woord kwam wederwoord en zo gingen we een poosje verder, want ik wil wel graag het laatste woord. En winnen wil ik ook. Steeds. Altijd. Overal.

Het midden

Enige dagen geleden beland ik op het soort receptie waarop ik wel meer vertoef. Het soort, waar mannen in donkergrijs pak en witte hemden stoer staan te blazen over hun vette auto’s en hun dikke horloges en hoeveel winst ze wel maken en wie ze nu weer verneukt hebben, welke bedrijven ze willen overnemen en welke afdelingen ze gaan sluiten. Met daartussen drie verdwaalde zakenvrouwen in stijlvol mantelpakje omgeven door een wolk testosteron en tientallen begerige blikken om het even waar ze staan of gaan tussen de haantjes die om hun aandacht vechten.

Dat soort recepties, bedenkt ik, terwijl ik dit alzo zit te schrijven op mijn pc, zijn eigenlijk zoals de sociale media, maar dan in het echt en dus met hapjes en drankjes, wat digitaal iets minder lukt. Ik vertoef er graag, en dat niet alleen vanwege dat ‘natje en droogje’, maar vooral om er te netwerken, die andere gelijkenis met de sociale media.

Vroeger linkte je mensen nàdat je ze in het echt ontmoet had. Die volgorde was heilig. Pas nà de receptie opende je Linkedin of Twitter of als je al heel intiem had staan flirten, Facebook en voegde je elkaar toe, of vroeg je daar heel beleefd de toestemming voor. Ik merk dat ik de laatste tijd op dit soort recepties meer en meer mensen voor het eerst in levende lijve ontmoet die ik al lang uit de digitale wereld ken. En zo gebeurde dat ook die avond…

Het einde

Ik liep van groepje tot groepje, gewapend met een glas champagne, een zelfzekere glimlach en enig ‘heb u mij gezien?’ gedrag, en ineens hoorde ik in een gesprek “hij noemt zich Grumpy Old Dude” waaien, mijn Twitter nickname dus en zonder na te denken en geheel en al gedreven door misplaatste fierheid, stapte ik voorwaarts en introduceerde mezelf: “Rik Vera, aka Grumpy Old Dude, ook wel GOD dus, en u bent? ” Een potige zakenman met de omvang van een flink opgeschoten Noorman en de uitstraling van een kolkende vulkaan, keek me  met dodende blik aan  en gromde vervaarlijk: “O, bent u die klootzak? We kennen elkaar van Twitter. U hebt mij behoorlijk beledigd, mag ik wel zeggen. Mag ik mezelf even fysiek voorstellen?” en daarna kwam de vuist en de schade aan mijn gelaat.

De moraal

Sociale Media zijn gevaarlijk.