‘Het social media beleid van Mark Rutte’
Achter de schermen wordt met man en macht gewerkt om van het online-imago van Mark Rutte iets fantastisch te maken. Barack Obama heeft sinds een paar weken zijn echte eigen twitteraccount, en deed al een jaar of drie geleden een Reddit AMA. Zelfs Silvio Berlusconi heeft een instagramaccount, en het is nog maar een kwestie van tijd tot je bij de tramhalte verveeld door de snapchatstories van Dion Graus scrollt.
Rutte is gek op internet
Rutte, als relatief jonge minister-president van een land dat gek is op internet, mag dan niet achterblijven, zou je denken. Toch heeft zijn socialmediastrategie erg veel weg van die van je tante die je de hele dag kiwi-requests stuurt. Online cyberMark is zeker aanwezig, maar inconsequent en onkundig. Het is ook nog een beetje listig. Dit is waarom.
Begin juni 2015 konden alle Nederlanders met Facebook een vraag stellen aan Mark Rutte himself, als minister-president, VVD’er, en bovenal als mens. Tegelijkertijd ging hiermee de natte droom van iedereen met Facebook én een snerthekel aan onze Minister President (en dat zijn er nogal wat) in vervulling. Het grote verschil tussen deze actie en het offline snelwegblokkeren of Binnenhofbezetten: foeterende Nederlanders hoefden geen fysieke moeite te doen om ‘boe!’ te roepen, of ‘hoezo dan?’ te vragen. Democratie was nog nooit zo eenvoudig.
De Facebookmachine
Mark Rutte zwengelde de Facebookmachine eens aan om Jan met de iPad van digitale repliek te dienen. In een uur tijd zou hij zoveel mogelijk belangrijke thema’s behandelen. Het werd snel duidelijk dat het zoals verwacht een gaar PR-trucje was, want natuurlijk ging hij niet diep in op duizenden vragen. Het bleek een zoethoudertje voor iedereen die op deze manier dacht de dialoog aan te kunnen gaan met de premier, die dezelfde holle, correcte antwoorden gaf als hij mediageniek in de microfoon van PowNews zou geven, alleen nu met een spellingscheck van de RVD eroverheen. Dat levert oersaaie herkauwde antwoorden op waar niemand op zit te wachten.
