Commercieel erfgoed onder druk

Terwijl er in Nederland duizenden instanties zijn om kunst als cultureel erfgoed te ondersteunen is het met het behoud van commercieel cultureel erfgoed (waaronder reclames, verpakkingen logo’s en bedrijfsarchieven) momenteel erbarmelijk gesteld.

Musea
Verantwoordelijken bij musea en culturele instellingen kunnen het commerciële erfgoed niet op waarde schatten, terwijl deze in mijn optiek  net zo goed onder ons culturele erfgoed zou moet vallen. Kunst en reclame hebben dikwijls immers dezelfde doelstellingen: het prikkelen van de zintuigen. Ik durf zelfs te beweren dat bijvoorbeeld het Droste-blikje (met het welbekende Droste-effect) net zo belangrijk voor ons Nederlands cultureel erfgoed is als de vermaarde Zonnebloemen van Vincent van Gogh. Vooral omdat laatst genoemde kunstwerk niet eens in Nederland is geproduceerd.

Particulieren
Momenteel wordt veel van het commercieel erfgoed vooral bewaard door particulieren. Daar zit vaak ook het gevaar; ondanks de goede bedoelingen van deze veelal hobbyisten kunnen belangrijke archieven in de toekomst tussen wal en schip vallen, doordat erfgenamen niet weten wat zij met de verzameling aanmoeten.  Daarnaast ligt de vroeger bekende stichting voor het behoud van reclame ‘Het Reclamearsenaal’  -ondanks subsidies- al vijf jaar stil. Het is daarom van belang dat nationale of regionale archieven van de overheid de culturele waarde van dit erfgoed gaan inzien en verantwoordelijkheid voor willen nemen.

Richard Otto is uitgever van oa ‘Verdwenen Merken’, ‘Vroom & Dreesmann’ en ‘Namespotting’.