[Column] ‘Sorry zeggen, hoe ging dat ook al weer!’ #stop_negativisme

Ik merk de laatste tijd dat alles verhardt. Veelal hoor je ook wel dat de maatschappij verhardt. Klopt dat? Ik vind zelf van wel. We zijn veel sneller op onze teentjes getrapt en zullen sneller de ander in een hoekje drukken of zelf publiekelijk zwart maken. Heeft de sociale media daar aan bij gedragen? Ik denk van wel. We hebben een stem gekregen en ik heb wel eens het gevoel dat we die willen benutten ook. En wat is nou gemakkelijker dan iemand zo maar even weg te drukken of publiekelijk zwart te maken. Ik vraag mij wel eens af of we het woord “sorry” vergeten zijn.

Negativisme

Laten we eens een aantal jaren terug kijken. Als we een klacht hadden dan gingen we terug naar de winkel, verkoper of iets anders. We zochten het persoonlijke contact. We gingen in gesprek en we deden ons best om er uit te komen. Als een bedrijf dan sorry zei, dan vonden we dat bijna “not done”. Je gaat toch niet zo maar toegeven dat je fout zat.

Ik heb zelf ook commerciële functies gehad en je mocht het sowieso nooit toegeven dat je fout zat want stel eens voor dat de “tegenstander” het ging gebruiken. Dan waren de rapen gaar en kon de claim wel eens erg hoog worden. Ook al wist je wel eens dat de klant wat meer gelijk had en je zijn standpunten kon snappen, je mocht het niet zeggen. Ik heb het altijd vreemd gevonden. Je sluit eerder een gesprek dan dat je het opent volgens mij.

Ieder een stem

Tegenwoordig gebeurt er zoveel online dat de consument en tevens klant een stem heeft gekregen. Een stem die volop gebruikt wordt.
Is het goed dat de klant een stem heeft gekregen? Ik vind van wel. Was er eerder de drempel om er heen te gaan of te bellen tegenwoordig gaan we gewoon online klagen. Is het niet via reviews dan is het wel via de sociale media. Klagen doen wij nou eenmaal gemakkelijker als positief zijn. Ik heb daar wel eens moeite mee. Waarom gaan we eerder in een negativisme treden en uiten dat, dan dat we ook eens positief zijn.

Als je kijkt op de diverse platformen dan zijn de echte negatievelingen overal aanwezig. Meld je een keer iets negatiefs dan heb ik het gevoel dat ze direct mee gaan doen en allerlei andere mensen mobiliseren om het nog extremer te maken. Ik noem dit de zgn. “azijnpissers” die normaal niets te melden hebben, maar dan ineens mee willen doen en gaan reageren. En neem van mij aan, omdat ik een keer zo’n “aanval” heb mogen meemaken, het woord sorry komt niet in hun woordenboek voor. Ze zoeken werkelijk alles, ook al is het alleen emotioneel, om je zwart te maken. Daar heb ik heel erg veel moeite mee.

Door dat negativisme heb ik ook wel eens het gevoel dat de “beklaagde”, lees een bedrijf, zich alleen maar meer in een hoek gedrukt voelt en ook geen sorry meer durft te zeggen. Terwijl als je het, ook online, probeert op te lossen, het woord sorry steeds sneller zal vallen.

Social heeft welzeker invloed

Hadden we vroeger als consument niet zo’n uitlaatklep zoals nu de sociale media dan hebben we het nu wel. Natuurlijk is het erg handig dat we nu sneller en misschien zelfs wel directer kunnen klagen. Alleen maar mooi toch en handig.

Alleen voor mijn gevoel klagen we wel eens te snel en te heftig. We worden overmand door een negatieve emotie en willen dit kwijt en dan zo snel mogelijk. Dan maar via de sociale media en boem we sluiten, als we niet oppassen, direct een deur.
De invloed van Social is hier groot te noemen. Die uitlaatklep hebben we nou eenmaal. Mogen we er dan geen gebruik van maken. Ik vind dat het zeer zeker mag. Maar als je het gebruikt, gebruik het dan zinvol en gebruik het om werkelijk iets voor elkaar te krijgen.

Het woord sorry kennen we niet meer..

Alleen soms zie ik dingen gebeuren voor mijn ogen dat ik denk het woord sorry zou hier niet misstaan. Wat is er nou menselijker dan ook eens, ‘en plublic’, sorry te durven zeggen. Dat geldt niet alleen voor bedrijven maar ook voor mensen. Wat als je nou iets zegt waarvan je achteraf denkt, oeps, daar ging echt even iets fout. Dan is het toch niets mooiers dan het zeggen van “sorry”.

Ik denk dat je aan de andere kant direct veel meer begrip hebt als je het wel doet. Er staat weer een gespreksdeur open. Je kan weer in conversatie komen. Dat is toch veel prettiger en als we het dan nog eens op de sociale platformen durven doen gaan we anderen ook laten zien dat we het menen.

Waar pleit ik dus voor? Meer positivisme op de sociale platformen dan ze, soms heb ik dat gevoel, alleen maar gebruiken als negatieve klankborden. Wie doet er mee? Wordt het weer een stuk leuker.