‘Participatieve burger eist wederkerigheid in de journalistiek’
Media zoals Dichtbij(.nl) en De Correspondent proberen de burger een actieve rol te geven in hun berichtgeving. Maar wordt de burger daarmee zelf ook een journalist? Zo snel verandert onze definitie van het beroep niet, blijkt uit onderzoek van Merel Borger. Maar de journalist kan niet achteroverleunen. Participatieve journalistiek, waarbij de burger participeert in het journalistieke proces, kent voor- en tegenstanders. Het wordt toegejuicht, omdat ieders stem op die manier gehoord kan worden: democratischer kan het niet. Maar er is ook scepsis. Als burgers inspraak hebben in de onderwerpen waar media over berichten, of zelfs de berichtgeving verzorgen, wordt journalistiek dan geen ‘u vraagt, wij draaien’? Merel Borger onderzocht hoe wetenschappers, journalisten èn het publiek zelf denken over de rol van het publiek in de journalistiek.
Journalistiek staat op losse schroeven
“Door de komst van digitale technologieën is nieuws maken niet meer voorbehouden aan professionele journalisten – althans, dat was de verwachting, zo’n 15 jaar terug,” zegt Borger, die afgelopen week promoveerde aan de Vrije Universiteit. Het Stimuleringsfonds voor de Journalistiek subsidieerde haar onderzoek.
Wat wij jarenlang als journalistiek zagen, komt daardoor mogelijk op losse schroeven te staan. De verdeling was heel helder: de journalist zond, het publiek ontving. Nu kan het publiek in theorie zelf een veel actievere rol aannemen. Wie telt er dan nog als journalist, en wat zijn journalistieke normen?
Borger, van huis uit cultuurwetenschapper en inmiddels werkzaam als programmamanager bij Adessium Foundation, koos een brede aanpak voor haar onderzoek. Eerst deed ze literatuuronderzoek naar hoe in de journalistiekwetenschap werd gedacht over het fenomeen ‘participatieve journalistiek’. Vervolgens sprak ze uitvoerig met mensen uit de Nederlandse journalistieke praktijk over hoe zij die rol zagen…
